Schalks

Mijn lief is weg. Gelukkig niet voor altijd, maar voor een paar maanden. Ze is een belangrijke kunstenaar aan het worden en mag in het buitenland werken op een plek waar andere belangrijke kunstenaars ook werken. Ik zit thuis en antwoord ‘prima’ op een bericht van het kunstenaarscollectief waar ik ooit toe behoorde waarin gevraagd werd of het niet erg was dat ze een verhaal dat ze van me vonden weggooiden. Het verhaal hing nog ingelijst in het ateliercomplex en ze hadden de lijst ergens anders voor nodig. Ik herinner me maar een paar van de verhalen die ik schreef. Zelfs toen ik nog schreef herinnerde ik ze me niet. Nu ik gestopt ben met schrijven is dit hetzelfde gebleven. Ik zit thuis en lees zelfhulpboeken en wacht tot het tijd is om naar de tandarts te gaan. Ik heb een afspraak bij een nieuwe tandarts. Toen ik nog schreef schreef ik over elk tandartsbezoek een verhaal.
Ik kom aan bij de nieuwe tandarts. Ik moet vooraf betalen. Ik vraag hoeveel het gaat kosten. Ik hoor een bedrag dat niet op mijn rekening staat. Ik maak een nieuwe afspraak en zeg dat ik hopelijk tegen die tijd wel genoeg geld heb. Ik ga naar huis. Vroeger had ik nu drank en sigaretten gekocht en een verhaal geschreven, maar ik drink en rook en schrijf niet meer. Ik zit thuis en lees zelfhulpboeken en wacht tot mijn lief terug is uit het buitenland en echt een belangrijke kunstenaar is geworden en ik haar muze kan zijn en haar chocolade en thee kan brengen in een kimono die af en toe schalks open valt.

Naschrift: Mijn lief stuurt net een bericht: Daar in het buitenland ging het brandalarm af. Zij vluchtte naar buiten, alle andere kunstenaars bleven op hun plek zitten. Ze schrijft daarna dat ze twee weken over tijd is en dat ze in de regen staat.

Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.
Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.

Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.

Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.

Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.

Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.
Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.
Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.

Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.

Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.

Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.

Ik google niet op ‘babygevechten organiseren’.


Benieuwd naar het vervolg? Schrijf je in via https://tinyletter.com/RobertSchuit

Share

Kort verhaal ontvangen?

Een paar keer per week een kort verhaal ontvangen? Dat kan! Schrijf je in op https://tinyletter.com/RobertSchuit en dan stuur ik je een paar keer per week een kort verhaal toe. Reken er echter wel op dat het steeds een ander kort verhaal is.
Voorbeelden van de beginnetjes van de meest recent verzonden verhalen zijn hier te bekijken.

Share

Afromen

Ik ontving een brief van de uitgeverij met de mededeling dat een groot deel van de voorraad van een boek dat ik ooit schreef, Mooie Lieve Schat, afgeroomd gaat worden. Normaal gesproken betekent afromen volgens mij ‘verplaatsen’ (wanneer we in de winkel waar ik werk geld afromen dan verplaatsen we het van de kassa naar de kluis), maar ik neem aan dat in dit geval wordt bedoeld dat mijn boek wordt afgeroomd in het eeuwige niets.
Geen probleem natuurlijk, niets bestaat voor eeuwig.
In de brief die ik ontving werd me gevraagd of ik een deel van de voorraad wil overkopen voordat deze wordt afgeroomd.
Des te meer ik erover nadenk, des te mooier en beschaafder ga ik de term ‘afgeroomd’ vinden.
‘Vandaag hebben we oma afgeroomd’.
‘Het volk roomde zijn dictator af’.
Etc.
Maar ik dwaal af (sorry).
Mijn antwoord was dat ik graag 57 exemplaren van het boek dat ik schreef wil overnemen.
Waarom 57 exemplaren?
De uitgeverij verkocht in 2018 56 exemplaren van mijn boek. Ik wil bewijzen dat dat beter kan en dat ik op eigen houtje meer boeken naar mensen kan afromen (in een andere betekenis dit keer).
Maar waarschijnlijk vergis ik me, wat geen ramp is, mislukking is de kurk waar mijn leven op drijft.
Ik ga de exemplaren van 1 t/m 57 nummeren en verkoop ze voor vijftien euro per stuk. Ik hoop dat er mensen zijn die mijn boek willen kopen.

 

Share

Mooie lieve schat

Dit najaar verschijnt er een nieuw boek, wederom bestaand uit korte verhalen die samen een groter verhaal vertellen, op dit moment redigeer ik het. Redigeren is: nalezen wat een vroegere versie van jezelf schreef en dit hoofdschuddend om zoveel domheid verbeteren.
De titel is ‘Mooie lieve schat’ – de Grietopdebeeckisering is ook binnengedrongen in mijn oeuvre. Op de blauwe cover is een ruggelings afgebeelde blote kreeft te zien.
Omdat ik niets kan verzinnen is alles autobiografisch, armoedig – ik geef het toe. Ook het gebruik van ‘–’ binnen de diverse zinnen valt me op. Ik ken het juiste gebruik van een streepje (‘–’) in een zin niet – ik gebruik het streepje intuïtief. Omdat ik net-niet afstudeerde als Nederlandicus is de taal me vaak een raadsel.
Omdat ik niets kan verzinnen speelt bijna iedereen die ik de afgelopen twee jaar ontmoette een rol in het boek (ja, ook jij ja!). Ik overwoog even de namen te anonimiseren, maar omdat toch bijna niemand het boek zal lezen laat ik het na. Ik redigeer ‘Mooie lieve schat’ op mijn balkon, de zon schijnt op de eczeemplekken op mijn schenen, ze worden er roder van, maar vanavond zullen ze door de zon minder rood zijn. Het dreigt een dik boek te worden, vooral geschikt voor mensen met een balkon of een grasveld in de buurt van hun huis – en veel te veel tijd. De uitnodiging voor de presentatie volgt nog, het wordt weer een happening van jewelste.
Share

Boekpresentatie

Nu er dit najaar een nieuw boek verschijnt moet ik ook nadenken over de boekpresentatie. Boekpresentaties verlopen altijd zo:
De redacteur zegt dat het een meesterwerk is, de schrijver bedankt mensen en leest iets voor, een beroemdere collega neemt het eerste exemplaar in ontvangst en daarna maakt een familielid van de schrijver muziek op een muziekinstrument. Ondertussen willen de aanwezigen eigenlijk de gratis drank opdrinken en met elkaar praten.
Ik ga kijken of ik op de presentatie van mijn boek aan deze vorm kan ontsnappen.
Ik weet nog niet wat ik ga doen. Op dit moment voel ik het meest voor ’s werelds kortste boekpresentatie. Stipt om 20:00 begint de presentatie. Een minuut lang wijs ik op het boek, ik houd het in de lucht en roep: ‘Boek! Boek! Boek! etc.’ Om 20:01 is de boekpresentatie afgelopen. Tijdens de minuut die de boekpresentatie duurt is er natuurlijk wel gratis drank.

Share

Testbeeld

Ik zit op een bankje aan het Spaarne in Haarlem. Het Spaarne is gewoon een rivier die door Haarlem stroomt, men hoeft er niets voor te doen. Ik heb een duidelijk doel, vanochtend kreeg ik een email van een televisieomroep. Ik heb mijn opschrijfboekje op schoot.
Naast me ligt mijn Korannetje. In noodgevallen kan ik altijd terugvallen op de wijze woorden die de aartsengel Gabriel dagenlang aan de analfabeet Mohammed dicteerde.
Een televisiepresentator at laatst een lekkere croissant en was van deze croissant zo onder de indruk dat hij er een zevendelige televisieserie over wil maken. Ik ben gevraagd mee te denken. Tot nu toe heb ik dit opgeschreven:

Aflevering 1: De presentator gaat op zoek naar wat de croissant met hem deed
Aflevering 2: De presentator interviewt bekende mensen over hun ultieme croissantervaring
Aflevering 3: De presentator twijfelt of dit wel de lekkerste croissant was die hij ooit at
Aflevering 4: De presentator gaat op zoek naar wat de betekenis van de croissant is in de huidige samenleving
Aflevering 5: De presentator gaat in gesprek met mensen die zich op twitter uitlieten over croissants

Ik denk diep na, het is een belangrijk en fascinerend onderwerp. Ik wil daarnaast wel eens meer verdienen dan vijfhonderd euro per maand.
Een paar bankjes verder zit een man, hij maakt boksbewegingen en roept: ‘Terwijl de rijken in hun villa’s tekkels wassen zit ik hier!’
Een boot met een Duitse vlag vaart voorbij. Water klotst tegen de kade. De kade is een paar jaar geleden vernieuwd.
Ik word op mijn schouder getikt. Ik draai mijn hoofd om en zie een vrouw met een grote zonnebril op. Achter haar staat een man, hij heeft ook een grote zonnebril op, ze dragen identieke witte sportschoenen. De vrouw vraagt me met een Amerikaans accent, in het Engels – voor het gemak vertaal ik het hier even – waar in Haarlem de onderwatermonsters zijn. Ik zeg dat ik het niet weet. Ik zeg het in het Engels, waarom ook niet, ik ben de taal voor misschien twintig procent machtig, maar wil het de vrouw zo makkelijk mogelijk maken. De vrouw zegt dat niemand de onderwatermonsters ooit heeft gezien, maar dat ze toch een populaire toeristische attractie zijn. Ik zeg nog een keer dat ik het niet weet, dat ik eigenlijk bijna niets weet, dat ik dit niet expres doe, maar dat dit gewoon is zoals het is.
Zonder me te bedanken lopen de man en de vrouw weg.
Ik sla mijn Korannetje open en lees:

Telkenmale wanneer zij
in hun angst
daaraan willen ontkomen
worden zij erin teruggebracht
en:
Smaakt de bestraffing
van de brand!

Ik wil me natuurlijk nergens mee bemoeien maar het dicteren van een boek aan een analfabeet komt de leesbaarheid van dat boek niet per se ten goede.
Misschien kan in aflevering zes de presentator een croissant eten, hij moet er een hele aflevering over doen, hij zegt niets. Terwijl de aftiteling loopt wordt ingezoomd op de kruimels rond zijn mond. Aflevering zeven bestaat uit testbeeld.

Share

Één, een, één, etc.

Ik heb één broek. Op de broek zit een plak hard geworden secondelijm van de keer dat ik de zool van mijn enige paar schoenen zelf lijmde. Ik heb één grijs t-shirt dat ooit zwart was. Onder de oksels zitten harde witte plekken. Ik heb een onderbroek met een gat ter hoogte van mijn perineum.
De ventilator die de stank naar buiten moet blazen zodat mijn huis niet al te erg stinkt maakt knarsende geluiden. Het is het enige geluid in huis.
Ik heb twee sokken, gele sokken, maar ben één van de sokken kwijt.
Tegen mijn muur staan stapels onverkochte boeken. Ze werden toch redelijk besproken.
Mensen die me vroegen een weekje op hun huisdieren te passen kwamen ze nooit ophalen. Meerdere katten, hoeveel weet ik niet precies – ik ben geen dierenhater, maar vind alle katten er ongeveer hetzelfde uitzien – een hond, een handvol cavia’s en vooral veel planten. Of zijn planten geen huisdieren?
Had ik maar beter opgelet tijdens biologieles. Ik weet natuurlijk wel dat flora en fauna meestal in één adem worden genoemd, maar dat er na het ademhalen een grote mits volgt.
De handvol cavia’s rent voorbij. Ze ontwijken vaardig flessen op de grond.
Is dit mijn woning? De gordijnen zijn dicht. Het zou zomaar middag kunnen zijn.
Ik ga met mijn ene gele sok voor de spiegel staan. Ik stop mijn lul in de sok en plas. Plas loopt door de sok, in de sok zitten geen gaten. Ik klem de sok tussen mijn bovenlip en neus.
Zo zou ik er dus uit zien als ik een snor had.

Share

Joubert Pignon: De modernen en de traditionelen

Een intrigerend verhaal over balletliefhebbers die met elkaar op de vuist gaan, op bijna Trumpiaanse wijze tegen elkaar opgezet door eigentijdse burgers zonder verantwoordelijkheidsgevoel maar met veel zelfbeklag.
Jeroen de Leijer (Eefje Wentelteefje) illustreerde het boekje met een lino en een viertal tekeningen die op de risoprinter werden gereproduceerd.
De tekst is gezet uit verschillende corpsen Gill. Het boekje omvat 16 bladzijden, werd gedrukt onder de Korenmaat en is te koop voor € 10. Auteur en tekenaar hebben het gesigneerd.
Nu te koop in de webwinkel van De Hof van Jan.

Share

Persbericht: Joubert Pignon wint prestigieuze JoJo-prijs

Persbericht: Joubert Pignon wint prestigieuze JoJo-prijs

Schrijver Joubert Pignon is de winnaar van de prestigieuze JoJo-prijs 2017. Vorig jaar won schrijver Jori Stam de prestigieuze JoJo-prijs.

Einde persbericht.

Share

Bitterbal

Mijn hoofd werkt traag. Daarom probeer ik zo min mogelijk na te denken. Toch bedenk ik soms iets. Er liggen vier boeken op de plank. Dit jaar rond ik die af, dan ben ik de komende acht jaar onder de pannen. Daarna ga ik me volledig op de bitterbal richten. De afgelopen dagen ben ik door Nederland gereisd en heb ik overal bitterballen gegeten. Er is nog een hoop winst te behalen op het gebied van de bitterbal. Er bestaat een boek waarin de bitterbal ‘de keizer der snacks’ wordt genoemd. Ikzelf zou de bitterbal eerder ‘zkv der snacks’ noemen. Vanaf 2018 ga ik iedere dag een andere vegetarische bitterbal maken. Tot die tijd oefen ik iedere dag door iedere dag een andere vegetarische bitterbal te maken. Vanavond maak ik een kikkererwten-koriander-feta-bitterbal.

Share