Ingehouden juichen

Nog geen tien minuten geleden, echt waar ik zweer het, zei iemand die mijn twee boeken, of één van mijn twee boeken, dat weet ik niet meer, had gelezen tegen me: leuk die korte verhalen, ik kijk uit naar een roman. Natuurlijk was zoiets al eerder tegen me gezegd, het is vaker tegen me gezegd dan dat ik gebowld heb. Ik wilde iets terug zeggen, maar ik zei natuurlijk niets terug. Ik grijnsde achtig schaap en keek naar de tegels tussen onze voeten, terwijl ik eigenlijk iets wilde zeggen als: mensen zeggen toch ook niet tegen Will Oldham, Mark Kozelek of Mark Oliver Everett dat ze hun liedjes leuk vinden maar niet kunnen wachten op een musical van hun hand totdat ik bedacht dat ik graag een musical door hen gemaakt zou zien en dat ik op de eerste rij zou zitten om ingehouden te juichen.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *