Beurs

Sinds ik een beurs van tienduizend euro heb gekregen om een roman te schrijven schrijf ik niet meer. Ik denk alleen maar aan de roman. Ik denk niet aan wat er in de roman moet komen. Ik denk alleen maar: Nu moet ik een roman schrijven – nu moet ik een roman schrijven – nu moet ik een roman schrijven.
Ik werk het beste vanuit laconiciteit. Achterover leunend kleine stukjes zonder pointe typen. Wanneer ze niet bevallen ze weggooien. Ik heb meer weggegooid dan bewaard.
Ik denk aan mijn roman, over een jaar moet hij af zijn, ik denk aan mijn roman en mijn bankrekening is eindelijk eens goed gevuld. De roman moet echt geschreven worden. Ik doe me graag voor als iemand die de mislukking omarmt, maar heb geen zin de tienduizend euro terug te betalen.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *