Disclaimer

Er zijn twee vragen die me altijd worden gesteld. De eerste vraag is: Hoe wordt je naam uitgesproken? Het antwoord hierop is: Altijd verkeerd. De tweede vraag is: Zijn je verhalen echt gebeurd? Hierop heb ik nooit een antwoord. Ik geef wel antwoord op de vraag, maar het antwoord klopt nooit. Dit vreet aan me. Ik wil de mensen in alle eerlijkheid tegemoet treden en ze niet bedonderen met fictie. Ik heb nagedacht over een systeem; stukken in verhalen die echt gebeurd zijn worden groen gekleurd, stukken die ik heb bedacht rood. Ik begon het plan uit te voeren en hoewel de verhalen er erg vrolijk door uitzagen, bleek het moeilijk te realiseren – voornamelijk omdat ik zelf vaak niet meer goed weet wat nu echt is en wat niet. Ik ben bang dat zolang ik geen beter systeem heb bedacht we hiermee zullen moeten leren leven: alles is fictie, ga daar gewoon maar voor de zekerheid van uit.
In één geval wil ik een uitzondering maken.
Onlangs schreef ik een verhaal waar ik veel reacties op ontving. Om de sms’jes, dm’s, pb’s, e-mails, whatsapp-berichten, telefoontjes postkaarten en vooral het bezoek aan de deur te stoppen wil ik zeggen dat dit verhaal volledig echt gebeurd is. Op het dansen van de katten na. Ze stonden even op hun achterpoten, maar meer dan een paar seconden zal het niet zijn geweest. Sorry voor de verwarring. De baby in het betreffende verhaal hebben we overigens weggedaan. Een kind bleek bij nader inzien niets voor ons. Gelukkig kwamen we er tijdig achter en hebben we geen jaren verspild aan een opvoeding. Een Bulgaarse fruitteler was bereid het meisje van ons over te nemen in ruil voor een krat appels. We wensen Nura-Dayan een lang en gelukkig leven toe!

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *