Idee

Op straat kreeg ik een idee. Ik had het vermoeden dat ik het idee al eerder had gehad, maar als dat zo is was ik het vergeten. Dit komt in de buurt van mijn ideale creatieve leven, dat er ongeveer zo uitziet: een idee krijgen, het uitvoeren, vergeten dat ik het idee heb uitgevoerd, het idee opnieuw krijgen, het idee opnieuw uitvoeren, etc.
Het liefst zou ik ook genoeg hebben aan één boek; dat er een boek is dat ik zo goed vind dat ik het met een zucht dichtsla wanneer ik het uitgelezen heb, even mijmer en dan weer begin bij de eerste pagina. Het liefst zou ik ook genoeg hebben aan één film; dat er een film is die ik zo goed vind dat ik met een zucht de aftiteling afkijk wanneer de film afgelopen is, even mijmer en dan de film opnieuw aanzet. Het liefst zou ik ook genoeg hebben aan één cd; dat er een cd is die ik zo goed vind dat ik de stereotoren met een zucht afzet wanneer de cd afgelopen is, even mijmer en dan de cd weer opzet.
Ik werk al jaren aan een schilderij. Iedere week schilder ik het over, altijd met witte verf. De titel van het schilderij is ‘Painting for people who don’t like paintings’. Schilderijen en exposities moeten Engelstalige titels hebben, anders is het geen echte kunst.
Het idee dat ik bedacht is: ik ga een bloemlezing samenstellen van driehonderdvijftig eenpaginaverhalen. Ieder verhaal moet van een andere schrijver zijn. Omdat ik natuurlijk geen zin heb om meer dan driehonderdvijftig boeken te lezen, verzin ik de schrijvers en de eenpaginaverhalen zelf. Dat gaat een stuk vlotter. Voor iedere verzonnen schrijver verzin ik ook een biografie. Dan krijg je bijvoorbeeld zoiets:

Liefde (door Elenas Eprilo uit Argentinië)
‘Ik weet het zeker, mama,’ zei het meisje tegen haar moeder terwijl de tranen over haar wangen liepen, ‘God bestaat en hij is vol liefde.’
‘Hoe weet je dat zo zeker?’
‘Ik heb hem gezien en hij sprak tegen me, vanuit de hemel. Het is de meest fantastische plek die er is!’ Het meisje klonk zo zeker en zo vurig dat haar moeder haar neerstak met het keukenmes waar ze een ui mee had staan snijden.
Het meisje was nog jong en zonder zonde. Haar leven was verschrikkelijk, ze bedelde op straat. Ze zou ongetwijfeld binnen de kortste keren haar lichaam gaan verkope. In dat geval zou er geen plek voor haar zijn in die fantastische hemel aan de zijde van haar liefdevolle God. Voor de rol die zijzelf speelde zou ze zeker naar de hel gaan, dacht de moeder terwijl ze voor de tiende keer op haar dochter instak.

Elenas Eprilo (1963) is de auteur van het boek ‘Manieren om je innerlijke demonen van het lijf te houden’. Ze werkt als redacteur voor het Argentijnse tijdschrift’ Un dulce vaca no es su’. Ze woont in Berisso met haar man en hun twee dochters.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *