Testbeeld

Ik zit op een bankje aan het Spaarne in Haarlem. Het Spaarne is gewoon een rivier die door Haarlem stroomt, men hoeft er niets voor te doen. Ik heb een duidelijk doel, vanochtend kreeg ik een email van een televisieomroep. Ik heb mijn opschrijfboekje op schoot.
Naast me ligt mijn Korannetje. In noodgevallen kan ik altijd terugvallen op de wijze woorden die de aartsengel Gabriel dagenlang aan de analfabeet Mohammed dicteerde.
Een televisiepresentator at laatst een lekkere croissant en was van deze croissant zo onder de indruk dat hij er een zevendelige televisieserie over wil maken. Ik ben gevraagd mee te denken. Tot nu toe heb ik dit opgeschreven:

Aflevering 1: De presentator gaat op zoek naar wat de croissant met hem deed
Aflevering 2: De presentator interviewt bekende mensen over hun ultieme croissantervaring
Aflevering 3: De presentator twijfelt of dit wel de lekkerste croissant was die hij ooit at
Aflevering 4: De presentator gaat op zoek naar wat de betekenis van de croissant is in de huidige samenleving
Aflevering 5: De presentator gaat in gesprek met mensen die zich op twitter uitlieten over croissants

Ik denk diep na, het is een belangrijk en fascinerend onderwerp. Ik wil daarnaast wel eens meer verdienen dan vijfhonderd euro per maand.
Een paar bankjes verder zit een man, hij maakt boksbewegingen en roept: ‘Terwijl de rijken in hun villa’s tekkels wassen zit ik hier!’
Een boot met een Duitse vlag vaart voorbij. Water klotst tegen de kade. De kade is een paar jaar geleden vernieuwd.
Ik word op mijn schouder getikt. Ik draai mijn hoofd om en zie een vrouw met een grote zonnebril op. Achter haar staat een man, hij heeft ook een grote zonnebril op, ze dragen identieke witte sportschoenen. De vrouw vraagt me met een Amerikaans accent, in het Engels – voor het gemak vertaal ik het hier even – waar in Haarlem de onderwatermonsters zijn. Ik zeg dat ik het niet weet. Ik zeg het in het Engels, waarom ook niet, ik ben de taal voor misschien twintig procent machtig, maar wil het de vrouw zo makkelijk mogelijk maken. De vrouw zegt dat niemand de onderwatermonsters ooit heeft gezien, maar dat ze toch een populaire toeristische attractie zijn. Ik zeg nog een keer dat ik het niet weet, dat ik eigenlijk bijna niets weet, dat ik dit niet expres doe, maar dat dit gewoon is zoals het is.
Zonder me te bedanken lopen de man en de vrouw weg.
Ik sla mijn Korannetje open en lees:

Telkenmale wanneer zij
in hun angst
daaraan willen ontkomen
worden zij erin teruggebracht
en:
Smaakt de bestraffing
van de brand!

Ik wil me natuurlijk nergens mee bemoeien maar het dicteren van een boek aan een analfabeet komt de leesbaarheid van dat boek niet per se ten goede.
Misschien kan in aflevering zes de presentator een croissant eten, hij moet er een hele aflevering over doen, hij zegt niets. Terwijl de aftiteling loopt wordt ingezoomd op de kruimels rond zijn mond. Aflevering zeven bestaat uit testbeeld.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *