Auteursarchief: Joubert Pignon

Schutting

Iedere keer wanneer ik een sigaret in de tuin rook roken de buren ook sigaretten in hun tuin. Wanneer ze me naar buiten horen komen beginnen ze zachter te praten. Ik kan ze altijd verstaan. Mijn buurjongen klaagt tegen zijn moeder over de dingen die hem nu weer op zijn werk zijn aangedaan. Zijn moeder geeft hem advies, misschien kan hij de volgende keer dit of dat zeggen. Ik rook buiten in de tuin in een stoel die nooit echt goed droog wordt. In een lege pindakaaspot die weer vol is geworden door alle sigaretten druk ik mijn sigaretten uit.
Ik zit boven op mijn kamer, ik schrijf een regel of drie, ik loop naar buiten om een sigaret te roken.
Om de paar sigaretten heeft de buurjongen weer nieuw werk. Hij moet goede referenties hebben.
De problemen blijven hetzelfde. Alle bazen zijn even erg.
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik een originele denker ben, iemand die niet wordt opgeslokt door het alledaagse, iemand die zijn hele reflectie over hoe om te gaan met het dagelijks leven niet haalt uit het zichzelf moeten meten met de mensen om zich heen.
In de krant las ik over het fenomeen downdaten. Ik zei tegen mijn vriendin dat ik het dapper en bijzonder vind dat normale vrouwen met mongolen durven vrijen. Natuurlijk moet je ook wat om het dagelijkse leven een beetje op te leuken. Een niet-verstandelijk-gehandicapte minnaar valt natuurlijk steeds, al is het soms pas na een tijdje, in herhaling. Met een mongool weet je nooit waar je aan toe bent. De ene keer staat hij braaf de afwas te doen, de andere keer staat hij bloot achter een koe poep te eten en roept hij dat hij nu weet waar chocolademelk vandaan komt. Mijn vriendin legde me uit dat het fenomeen betekent dat slimme vrouwen hun leven delen met domme mannen. Ik zei dat ik het niet snapte. Ze legde het nog een keer uit. Ik deed alsof ik het snapte.
Zelf zou ik nooit mijn leven kunnen delen met iemand die dommer is dan mij.
Ik loop naar buiten, ik rook, ik ben alleen. Een van onze poezen wil op mijn schoot springen, maar omdat ik mijn benen snel over elkaar sla durft ze het niet. Ik kan door de schutting heen naar de tuin van de buren kijken. Ik zie ze niet, ik hoor ze niet. De verticale planken zijn slordig gelegd. Ik zie onze andere kat in de tuin van de buren poepen. Meestal zeg ik er iets van.

Share

Kappersschort

Terwijl ik mijn kater uitzweet onder het kappersschort knipt de kapster mijn haren. De ambitie om nuchter in een kappersstoel te zitten bleek een stoute droom. Ik gorgel koffie door mijn mond om mijn kegel te verbergen. Ze vraagt wat ik in het dagelijks leven doe. Ik zeg dat ik korte verhalen schrijf. Gelukkig vraagt ze niet of ik aan een roman werk. Ze zegt dat ze zelf ook schrijft. Tussen mijn billen is het nat. Ik vraag wat voor verhalen ze schrijft. Ze zegt dat ze verhalen schrijft over haar eigen leven, over de dingen die ze meemaakt. Ze vraagt of ze mijn wenkbrauwen ook moet meenemen. ‘Doe maar,’ zeg ik. Ze zegt dat ze haar verhalen regelmatig terugleest, maar twijfelt of het voor anderen interessant is. Ik zeg dat je je daar nooit door moet laten tegenhouden. Ze vraagt hoe ik aan inspiratie kom. Ik zeg dat ik een grote fantasie heb. Ze zegt dat ze een service hebben waarbij je wenkbrauwen en nek gratis kunt laten bijscheren. Ik ben behaard als een Turk, maar omdat mijn haar even wit is als mijn huid valt mijn nekhaar niet op. Ze klopt me op mijn schouders, onder het kappersschort, en zegt dat ik er weer even tegenaan kan en dat ik er weer uitzie als iemand van hooguit veertig. Ik kijk haar aan via de spiegel en zeg dat ik zesendertig ben.

Share

Star Wars

Omdat één vriendje Mark heette, net als Luke Skywalker-vertolker Mark Hamill, en een ander vriendje bruin haar had, net als Han Solo, moest ik altijd Chewbacca zijn wanneer we Star Warsje speelden. De trouwe, grote, grommende hulpaap die altijd in zijn blootje liep en in de Nederlandse ondertiteling ‘Pruimtabak’ werd genoemd. Het is een rol waar ik me nooit helemaal senang bij voelde. Ik klaagde natuurlijk en dan zeiden mijn vriendjes dat we The A-Teampje konden spelen. Ik kon kiezen of ik Face of Murdock wilde zijn. Face zoende met meisjes, Murdock was gek. Soms mocht ik een paar minuten Hannibal zijn. Dan mocht ik ook de sigaar die een vriendje van de dop van een stift had gemaakt tussen mijn lippen steken.
Dat was geen doen. Ik was zes jaar en had toen nog principes. Ik speelde liever, alleen, op mijn kamer met mijn Star Wars-poppetjes. Ik kon zo iedereen tegelijk zijn en Luke Skywalker mocht bij mij, anders dan in de films, gewoon op Prinses Leia liggen.
Ook toen al hing ik humanistische principes aan: aan het einde stierf iedereen tegelijkertijd en was aan iedereen evenveel recht gedaan. Hoewel ik het zo destijds nog niet formuleerde wist ik intuïtief dat dit democratie was: niemand krijgt zijn zin.
Jarenlang heb ik gehoopt dat op een dag de bel zou gaan en een grijsaard in een monnikspij voor de deur zou staan, me een lichtzwaard zou overhandigen en zou zeggen: ‘Je bent een unieke en bijzondere sneeuwvlok, heb je toevallig tijd en zin om het universum te redden van het ultieme kwaad?’
Inmiddels weet ik dat ik het beste tot mijn recht kom wanneer ik niets doe en wanneer dit niet lukt zo weinig mogelijk.

Share

Optredens: Agenda

Kijk voor een actueel overzicht van optredens in de agenda.

Share

Epiloog

Ik lig dronken op het kleed voor de televisie en zeg dat ik niet meer wil. Mijn vriendin houdt haar telefoon bij mijn mond. Ze zegt dat het moet. Ze heeft op de opnameknop van de memorecorder op haar telefoon gedrukt. Ik zeg dat ik niet meer wil. Mijn vriendin zegt dat de uitgever het voorschot al heeft overgemaakt, dat ik nog even moet volhouden, dat ik er nog maar vijfenveertigduizend woorden moet uitpersen en dat de trilogie* dan is voltooid, dat ik daarna nooit meer bundels korte verhalen hoef te bedenken, dat het in een uurtje of twee gepiept kan zijn. Mijn vriendin zet een fles wijn naast me neer. De kurk heeft ze weggegooid. Ze zegt dat drinken sterven en herrijzen is. Ik mompel godverdomme, neem een slok wijn en praat zo vlug mogelijk in het opnameapparaat in de hoop snel klaar te zijn en een stagiaire op de uitgeverij de opname te kunnen overhandigen om uit te typen en enigszins te construeren en te ondtoen van fouten, zodat ik eindelijk zwijgend op het kleed kan liggen om voortaan te kijken naar het plafond dat ik te gehaast schilderde toen we hier kwamen wonen.

* deel 1: Er gebeurde o.a. niets (2012), deel 2: Huil maar, ik wens je uitstel toe (2015)

Share

Lang

Ik werk aan een roman, het wordt een hartstikke prima boek – voor zijn tijd. Het verhaal gaat als volgt: Een man wil iets worden; de man wil niet zijn wat hij is geworden; de man wordt iets anders; de man blijkt te zijn gemanipuleerd; de man probeert te ontkomen.
Omdat de algemene opvatting is dat je lang aan een roman moet werken, neem ik vaak lange pauzes. In de pauzes schrijf ik brieven en korte verhalen en lees ik boeken.
Erasmus schreef Lof der Zotheid in een week, Multatuli Max Havelaar in drie weken, Jesse Ball doet drie weken over een boek. Peter Buwalda deed vijf jaar over Bonita Avenue. Van alleen de laatste weten we nog wie hij was.
Om serieus genomen te worden, als echte schrijver, lever ik mijn manuscript over een jaar in. Natuurlijk is de roman dan eigenlijk al elf maanden af.
De Fun Lovin’ Criminals leverden ooit een plaat in bij hun platenmaatschappij. De platenmaatschappij wees de plaat af en zei dat de band de plaat opnieuw moest opnemen. De band ging drie weken blowen in de studio en leverde dezelfde plaat in. De platenmaatschappij reageerde verrukt en zei zeker te weten dat dit een plaat zou worden waar de komende vijf jaar de huur mee betaald kon worden en waar we met zijn allen over honderdduizend jaar nog naar zullen luisterden.

Share

Persoonlijke aanbevelingen

Om de verkoop te stimuleren schreven we in de dierenwinkel een tijdlang persoonlijke aanbevelingen. Iedere medewerker moest een diersoort uitzoeken, iets positiefs op een briefje schrijven en dat briefje op kooi, hok of aquarium plakken. Zelf had ik de konijnen gekozen. Op mijn briefje stond:

Het konijn is een vriend voor volwassenen en kinderen. Het dier heeft ruimte nodig. Neem dus alleen een konijn wanneer het konijn ook naar buiten kan. Een konijn is niet zindelijk te maken, maar is soms wel zindelijk. Dit hangt van toeval af. Het grootste deel van de konijnen sterft aan baarmoederkanker. Dit geldt voor voedsters. Uw konijn laten steriliseren (eigenlijk castreren) verkleint de kans op kanker. Als u niet wilt dat uw konijn ontsnapt is het verstandig uw tuin te voorzien van hekken die diep de grond in gaan. Het konijn is een grage graver. Disney-films hebben het konijn een reputatie opgeleverd die het dier amper waarmaakt. Nagels en tanden moeten regelmatig worden bijgeknipt.

Nadat mijn baas me bij zich had geroepen schreef ik:

Het konijn is een vriend van jong en oud! Deze vrolijke hupser gedijt zowel binnen- als buitenhuis! Leer uw kinderen verantwoordelijkheid door een konijn te nemen en het te verzorgen. Deze sociale snufferd is heerlijk om mee te knuffelen en vindt het fantastisch om op uw schoot te zitten. Gemiddelde levensverwachting: 12 jaar!

Een tijdlang werkte het. De verkoop steeg ten opzichte van het jaar daarvoor. Mensen die alleen voor vissenvoer kwamen, namen nog snel één van de cavia’s mee uit de kooi die op de toonbank stond. Nadat mensen met dode dieren in hun armen kwamen klagen over niet-waargemaakte verwachtingen haalde mijn baas op een ochtend voordat de winkel openging alle briefjes van kooien, hokken en aquaria en verfrommelde ze tot een prop die hij in de prullenbak gooide.

 

Share

De Schrijver, De Wereld (of: De Wereld, De Schrijver)

Schermafbeelding 2015-07-18 om 14.41.03De Schrijver, De Wereld (of: De Wereld, De Schrijver) – De Siamese tweeling van Pignon is een geïllustreerde, handgezette en –gedrukte nieuwe uitgave gedrukt onder De Korenmaat. Het boekje heeft een met gouden letters bedrukt omslag. Er zijn meerdere kleuren qua omslag verkrijgbaar. De twee delen waar DSDW/DWDS uit bestaat zitten ieder afgezonderd ingenaaid in het gevouwen omslag dat bijeen wordt gehouden door een bedrukt buikbandje. Sim Kaart verzorgde de kleurenillustraties. Er zijn honderd exemplaren gemaakt. Alle exemplaren zijn gesigneerd door schrijver en tekenaar. De negentien verhalen zijn niet eerder gepubliceerd en worden verder nergens anders gepubliceerd. Er komt geen tweede druk. De verkoopprijs is twintig euro (€ 20,-). Het boekje is te bestellen via de webshop van De Hof van Jan.

Nog wat afbeeldingen:
DSC_0169 DSC_0170 DSC_0171 DSC_0173 DSC_0174 DSC_0175 DSC_0176 DSC_0187

Share

Sponsoring

Op de voorkant van mijn eerste boek heeft de hoofdpersoon in zijn ene hand een konijn en in zijn andere hand een flesje Jupiler. Een tijd geleden zei iemand tegen me dat hij het een briljante zet vond, van dat flesje Jupiler. Hij vroeg of het me veel geld had opgeleverd om me te laten sponsoren door een biermerk. Hij zei dat het waarschijnlijk de enige manier is voor de literatuur om in de toekomst te overleven: product placement en individuele sponsoring. Ik zei dat het flesje Jupiler op de voorkant van het boek staat omdat de hoofdpersoon in het boek soms Jupiler drinkt. Ik zei dat ik er niets voor had gekregen. Hij schudde zijn hoofd om zoveel domheid. Ik bedacht later dat hij misschien een punt had en stuurde Jupiler een vriendelijke brief met de vraag of ze me met terugwerkende kracht wilden sponsoren. Ik stuurde een exemplaar van mijn boek mee. Na een paar dagen ontving ik antwoord van Jupiler: een rekening van tienduizend euro voor het zonder toestemming gebruik maken van hun beeldmerk.

Share

Beurs

Sinds ik een beurs van tienduizend euro heb gekregen om een roman te schrijven schrijf ik niet meer. Ik denk alleen maar aan de roman. Ik denk niet aan wat er in de roman moet komen. Ik denk alleen maar: Nu moet ik een roman schrijven – nu moet ik een roman schrijven – nu moet ik een roman schrijven.
Ik werk het beste vanuit laconiciteit. Achterover leunend kleine stukjes zonder pointe typen. Wanneer ze niet bevallen ze weggooien. Ik heb meer weggegooid dan bewaard.
Ik denk aan mijn roman, over een jaar moet hij af zijn, ik denk aan mijn roman en mijn bankrekening is eindelijk eens goed gevuld. De roman moet echt geschreven worden. Ik doe me graag voor als iemand die de mislukking omarmt, maar heb geen zin de tienduizend euro terug te betalen.

Share