Categoriearchief: Boeken

Variabele ik

Vorig jaar oktober kwam mijn boek uit. Ik werkte er tot eind augustus 2012 aan. Ik dacht altijd dat ik een lui iemand was. Tussen toen en nu schreef ik een theaterstuk, een roman, een dichtbundel (al telt die eigenlijk niet, gedichten zijn niet echt), diverse reportages, las ik honderd keer voor, schreef ik vijftigduizend woorden aan nieuwe korte verhalen, rookte ik 11937 sigaretten, dronk ik 2456 glazen wijn, vervreemde ik een familielid van me, stootte ik drie vrienden af, verhuisde ik weer eens, keek ik tachtig films, las ik 63 boeken, vergiste ik me in het aantal mensen dat niet in een variabele ik gelooft, viel ik elf kilo af en organiseerde ik een expositie. In al die tijd vielen er twee doden en bleef ik, vooralsnog, in leven.

Share

De planning

Boek 2 (roman) 40.000 woorden (2014)
Boek 3 (reisverslag) 0.000 woorden (start mei 2014, einde augustus 2014) (2016)
Boek 4 (korteverhalenboek) 50.000 woorden (2020)
Boek 5 (dieetboek) -20 kilo (2017)
Boek 6 (Kattenboek) 300 woorden, veel ergernis (2018)
Boek 7 (kinderboek met illustraties van eigen hand) (2022)
Omdat ik daarna, met bepaalde tegenzin, op gewelddadige wijze om het leven kom, stopt het hier. Dat is niet erg. Zo gaat dat. Ik ben dan eenenveertig, een goede leeftijd voor een man om dood te gaan. Een man moet niet te lang leven.
Boek 8 (korteverhalenboek – postuum) (2023) Nagelaten krabbels. Al snel verramsjt.
In 2023 wordt er in Horizonverticaal een herdenkingsavond georganiseerd. Op de herdenkingsavond spreken schrijvers en andere kennissen die zullen zeggen dat ze me niet echt kenden, maar dat ze toch geraakt zijn door mijn dood. In hun teksten veertien keer het woord ‘ik’. (Natuurlijk, ik leek op hen, het was even alsof ze zelf stierven)
Na afloop zijn hun boeken te koop.
Iemand zet een fles rosé op mijn kist.
Naast de fles staat een foto waarop ik in ontspannen toestand te zien ben.

Share

Gesigneerd boek

Het is ook mogelijk om een gesigneerd exemplaar van mijn eerste boek, Er gebeurde o.a. niets, bij mijzelf te bestellen. Dan zet ik dit er in:

Haarlem [datum]

Voor [jouw naam],

[hier schrijf ik dan een kort & uniek verhaaltje]

Groetjes,

Joubert Pignon

Je kunt dan geld naar me overmaken, of geld verstoppen in een bos en me richtingaanwijzingen sturen. Als ik het geld heb, stuur ik het boek op. Ik kan je naam ook weglaten, voor wanneer je het boek bijvoorbeeld wilt kunnen doorverkopen aan iemand met een andere naam dan jij.

Mail me op joubertpignon@gmail.com en dan komt niet alles, maar wel iets, goed.

Share

De schrijversbiografieën

Ik maak me zorgen om de toekomst van de schrijversbiografie.
Ik lees graag schrijversbiografieën, ik wil tot mijn dood schrijversbiografieën kunnen blijven lezen.
Ik ben nu vierendertig.
Met wat pech ben ik pas op de helft van mijn leven.
Ik vrees voor de toekomst van de schrijversbiografie.
Waar zijn de lelijke schrijvers gebleven?
Waar zijn de gekke schrijvers gebleven?
Waar zijn de schrijvers die slakken de ogen afknippen?
De literatuur was altijd het domein van de verschoppelingen en de geheime denkers, nu wordt er vooral geschreven door mensen die schrijven heeerlijk vinden.
Ik ben bang dat alle schrijversbiografieën, die over een paar jaar verschijnen, over schrijvers die nu nog in leven zijn, zo gaan:
Hij ging naar het vwo, hij had veel vrienden en vriendinnen, hij was goed in sport, hij ging Nederlands studeren aan de UvA, hij werkte drie dagen per week als redacteur, hij schreef drie dagen in de week, een keer per week voetbalde hij, hij trouwde, hij scheidde, hij trouwde weer, hij poetste drie keer per dag zijn tanden, hij schreef vijf boeken en een nooit afgemaakte dichtbundel, hij stierf, einde.
Mijn gedachten zijn warrig, maar ik geloof dat ze iets van een mening bevatten en dat ik deze mening ook echt meen.

Share

Opnames luisterboek

Begin augustus neemt Joubert Pignon in drie sessies live de luisterboekversie van zijn boek ‘Er gebeurde o.a. niets’ op voor een live publiek. De opnames worden gemaakt bij Horizonverticaal (Houtmarkt 7 Haarlem) De opnames zijn gratis toegankelijk. Tijdens de opnames blijft de bar open. Iedereen is welkom. Mensen kunnen tijdens de opnames gewoon gebruik maken van het toilet. Geroezemoes wordt aangemoedigd. Iedereen kan binnen komen en weggaan naar eigen believen.

Programma:
Vrijdag 2 augustus: Live opnames luisterboek (1/3) 20:00-23:00
Zaterdag 3 augustus: Live opnames luisterboek (2/3) 20:00-23:00
Zondag 4 augustus: Live opnames luisterboek (3/3) 15:00-18:00

Share

Roman

Ik heb een boek met zeer korte verhalen geschreven. De meeste verhalen zijn tweehonderd of driehonderd woorden lang. Veel van de verhalen hebben iets met elkaar te maken. Omdat ik ze in een chronologische volgorde heb gezet, is er een langer verhaal ontstaan. Daarom is het korteverhalenboek ook als roman te lezen.
Natuurlijk zou ik het liefste een schrijver van zeer korte verhalen blijven (je hebt veel tijd over, je hoeft weinig te doen, je wordt bewonderd: vrouwen willen bloot met je in bed liggen, bij iedere signeersessie worden er dollars in je onderbroek gestopt), maar de wereld wil vooruitgang. Stilstaan is sterven, de wereld is gebouwd op evolutie.
Dit laatste schrijf ik met de grootste voorzichtigheid.
Ik mag natuurlijk niet nog een boek met zeer korte verhalen schrijven, ik moet natuurlijk een roman schrijven. Een roman is het echte werk.
Ik heb op het moment van dit schrijven tienduizend woorden geschreven van een roman. Ik moet er nog veertigduizend schrijven. Als je een roman schrijft, kun je niet zomaar vijftigduizend willekeurige woorden inleveren bij je uitgever. Er zijn strenge eisen. De woorden moeten zinnen vormen, de zinnen een verhaal en dat verhaal moet weer verschillende lagen hebben. Dan is het literatuur. In een literatuurboek bakt niet iemand een ei omdat hij honger heeft, in een literatuurboek bakt iemand een ei omdat hij wil neuken met zijn moeder. Daar moet je allemaal rekening mee houden wanneer je een literatuurboek schrijft.
Meestal ben ik na vierhonderd woorden mijn interesse in een onderwerp verloren. Bij dit stukje zou het betekenen dat ik nog iets meer dan honderddertig woorden moet schrijven, maar soms houdt de interesse eerder op.

Share

Subsidie

Ik heb subsidie aangevraagd voor mijn tweede boek. Ik moest formulieren invullen en vragen beantwoorden. Ik deed erg mijn best. Ik stuurde vijf exemplaren van mijn debuut mee, voor tien euro per stuk overgenomen van de uitgeverij. Dit jaar was er door het Letterenfonds tachtigduizend euro beschikbaar gesteld, te verdelen over acht onlangs gedebuteerde schrijvers.
Ik heb geen subsidie gekregen voor mijn tweede boek.
Ik moet mijn vriendin nog elfhonderd vijfendertig euro terugbetalen, ik moet de gordijnen om laten zomen, ik kan wel een nieuwe broek gebruiken, ik moet naar de kapper, ik heb een nieuw matras nodig, ik moet de vakantie afbetalen, ik moet nog dertien boeken kopen, ik moet naar de concerten van Eels en Woven Hand in het Patronaat, ik moet nieuwe sokken hebben, ik moet een nieuwe bril, ik moet een kunstwerk betalen dat ik in een dronken bui kennelijk gekocht heb, ik moet de schoonmaker nog drie schoonmaakbeurten betalen, ik moet met de bus en de trein naar Katwijk, ik moet een kleine tumor die ik op mijn achterhoofd heb laten verwijderen, ik moet twee katten en een konijn kopen, ik moet een rekening van tweehonderd euro betalen in mijn lievelingskroeg –waar ik nu al twee maanden niet ben geweest-, ik moet mijn NS-kortingskaart laten verlengen en ik moet voor het eerst in mijn leven een schutting kopen.
Maar dat gaat nu allemaal niet door.

Share

Er gebeurde o.a. van alles

Ik ben bezig een boek te schrijven dat over alles gaat. Het leek een goed plan. In een boek dat over alles gaat, kun je alles doen. Je hoeft je niet in te houden. Ik kan verschillende persoonsvormen door elkaar gebruiken. Maakt niets uit. In dit boek kan mandarijn. Alles blijkt alleen een beetje veel te zijn. Het alles heeft een verlammende werking op me. Als je een kort stukje schrijft, weten wij dat ik ieder moment kan stoppen, dat bij een kort stukje ieder einde goed is. Maar het alles heeft geen einde en ik

Share

Bibliofiele uitgave ‘Konijnen’ bij de Hof van Jan

Vandaag verscheen ‘Konijnen’ bij de Hof van Jan, een gezamenlijke werkje van Joubert Pignon, Paul van der Steen en Lodewijk Wiener. Vergeleken met de jakhals en de gier is het konijn niet ondergewaardeerd in de literatuur, maar naast de kat, de hond, de beer en de kikker steekt het maar bleekjes af. Het is daarom een daad van eenvoudige rechtvaardigheid dat nu een fijnzinnig prachtwerkje over deze au fond sympathieke diersoort het licht heeft gezien.
Joubert Pignon, auteur van ‘Er gebeurde o.a. niets’, verhaalt o.a. iets over het sterfbed van zijn konijn (‘Ik heb nog nooit iemand zo erg gemist’). Lodewijk Wiener, erkend dierkundig auteur, schreef een nieuwe versie van zijn ervaringen
met het konijn Muffin (‘Zij hield van avontuur en gevaarlijk leven’). Paul van der Steen voorzag het boekje van talrijke fraaie, inventieve, vertederende en onthutsende tekeningen.
Het boekje is gezet uit de halfvette Gill en het telt 28 pagina’s. Het is gesigneerd door auteurs en tekenaar en het is beschikbaar in twee varianten: een gewone- en een luxe uitgave.

U leest er meer over op http://hofvanjan.nl/nieuws/. De boekjes zijn te bestellen via de webwinkel op
http://hofvanjan.nl/webwinkel/.

Share

Tweede boek

Eigenlijk moet ik aan mijn tweede boek werken. Ik heb een eerste boek geschreven, een tweede boek is dan een logisch vervolg. Het probleem van het tweede boek is dat ik al helemaal weet hoe het verhaal gaat, ik weet hoe het begint, ik weet wat er daarna komt, ik weet hoe het boek afloopt, het is zonde om het allemaal nog uit te schrijven. In mijn hoofd is het tweede boek perfect, het tweede boek uittypen doet afbreuk aan de perfectie. Dus lig ik op de bank, houd mijn buik in en denk aan mijn tweede boek.
Ik zet de televisie aan en uit. Ik zet muziek op en af. Ik loop naar de boekenkast, ik zie alle boeken die ik nooit zal lezen, ik pak een boek uit de kast en sla het voorzichtig open, zodat ik het misschien nog aan iemand cadeau kan doen als ik weer eens vergeten ben een verjaardagscadeautje te kopen. Ik hoor hoe mijn vriendin, boven, haar werkkamer uitloopt en naar het toilet gaat. Ik kijk op mijn telefoon of ik nog nieuwe e-mails heb, ik heb geen nieuwe e-mails. Ik pak wijn uit de koelkast, schenk een glas wijn in, drink het glas leeg en schenk een nieuw glas wijn in. Ik ga aan tafel zitten en klap mijn laptop open. In de weerspiegeling van het zwarte scherm zie ik mezelf. Met mijn duim en wijsvinger draai ik dikke rechtopstaande punten van mijn haar. Door het raam zie ik hoe de achterburen in hun tuin staan te roken. Aan hun waslijn hangen twee roze fleecetruien. De truien hangen aan een klerenhanger en draaien dansend, in de wind, een schokschouderende dans. Ik zet mijn laptop aan en probeer alles te vergeten wat ik bedacht heb.

Share